Byłem bardzo pozytywnie zaskoczony tym projektem okładki. Tak jak pisarz i treści, które prawi jego książka, szokuje, wywołuje dreszcz lekkiego zniesmaczenia, ale i ogromnej fascynacji i przyciąga do siebie, kusi. Strzał w 10-kę.

Serdecznie dziękuję za komentarze. Mam nadzieję, że wkrótce będę miał możliwość zaprezentowania efektu drukowanego.

Bok – jest czerwony, więc ładnie będzie wyglądał obok utrzymanego w tym samym kolorze „Podziemnego kręgu”, ale z drugiej strony trochę mnie zawiódł, bo liczyłem na czarny. Dalej jednak podtrzymuję zdanie, że jest świetna. Ta dosadność przywoływana przez przedmówcę byłaby raczej zbędna, gdyż nawet teraz, pomimo swoistej komiksowości tej okładki w sieci pisze się o księgarniach, które z jej powodu nie chcą wystawiać książek na widok, a i moi znajomi już mi mówili, że jest dość straszna. Odrąbane palece… brrr!

I czcionka też jest gites, taka jakby wydrapana pazurami (tymi brakującymi), a to idealnie gra z treścią. Pastiszowa konwencja też idzie w parze z tym, co w środku. Trzymam się kurczowo swojego zdania, że to jedna z najlepszych jego okładek. A właśnie wcale, ale to wcale nie podobają mi się okładki projektowane na bazie zdjęć. Przypominają mi te śmieciarskie amerykańskie (i coraz częściej polskie) wydania kieszonkowe z okładkami filmowymi albo gówniane romansidła. Oczywiście są fajne wyjątki, takie jak okładki Witolda Siemaszkiewicza dla wydawnictwa Znak, zwłaszcza do tej serii, w której ukazały się książki Coetzeego.